وبلاگ
تکنیک بافندگی بشر از گذشته تا امروز
تکنیک بافندگی پاسخی بود به نیاز بشری برای اینکه خودش را بپوشاند و در برابر سرما و گرما از خود محافظت کند
و این یکی از قدیمیترین کارهای انجام شده توسط انسان است و شاید کهنترین آن از زمانهای بسیار دور ،انسان از بافتهای بسیار ساده استفاده می کرد که تنها از در هم تنیدن الیاف و تار و پود یا از پرز تشکیل شده بود. این بافتهای پرزدار و قالیهای ابتدایی در تمامی دنیای کهن رواج داشته است .
درباره تواناییهای تکنیکی و فنی در مراحل استفاده الیاف در زمانهای دور مدارک زیادی وجود دارد که انواع متعددی از اشکال نخستین دستگاههای ریسندگی بافندگی و رنگ رزی را ارائه میکند. در بین مهمترین آنها میتوان به پیاله بدست آمده از بدری badari مکانی در مصر و متعلق به دوران نوسنگی و مربوط به هزاره چهارم پیش از میلاد اشاره کرد که یک دار بافندگی افقی در حال کار را نمایش میدهد .
در بین النهرین عراق امروزی یک لیوان تکه تکه شده از تل عقرب telle e aghrab یافت شده که مربوط به هزاره سوم پیش از میلاد است و بر روی آن سه تصویر ساده از وزنههای دستگاههای ریسندگی دیده میشود که دستهای نیز برای نگهداری دوک داشته است.
در تمام دنیای شرق چرخههای ریسندگی و دوک گردان را میتوان یافت .
به وضوح میتوان گفت فرش دستبافت یکی از قدیمیترین دستاوردهای هنری بشر است و ریشههای آن به هزاران سال پیش باز میگردد نمونه شاخص این قدمت فرش پازیریک است که در یخزارهای سیبری کشف شد و بافت ظریف و نقوش منظم آن نشان میدهد فرش بافی در ایران هخامنشی به سطحی درخشان رسیده بود. در طول قرنها فرش ایرانی نه تنها یک وسیله کاربردی بلکه زبان تصویری فرهنگ و باور مردم شد. هر منطقه سبک ویژه خود را پروراند. از ظرافت تبریز و شاهکارهای ابریشمی کاشان گرفته تا طرحهای اصیل خراسان و نگارههای پرروح عشایر همین تنوع است که امروزه فرش دست بافت ایرانی به میراثی ارزشمند شناخته شده در جهان تبدیل کرده است. کالایی ارزشمند ماندگار و نماد اصالت حاصل هزاران گرهی که با دست زده میشود میراثی فرهنگی که همچنان در خانههای ایرانی و نگاه جهانیان میدرخشد هنر ناب و ارزش ماندگار اثری که حاصل ساعتها تلاش دستان هنرمند بافندگان و بیانگر هویت فرهنگی ایران است.